
ملای دانشگاهی و آچار فرانسه فکری؛ چرا علی امیری روشنفکر نیست؟
علی امیری نمونه تامِ یک «ملای دانشگاهی» و همهفنحریف است که ذهنیت کلیگو و منبرمحورِ حوزوی را زیر نقاب لغات شیک مدرن پنهان کرده، بیآنکه به روششناسی علمی و تخصصگرایی مدرن مجهز باشد. این تشتت متدولوژیک از او یک «آچار فرانسه فکری» ساخته که درباره همهچیز خطابه میخواند اما گرهی از مسائل عینی جامعه باز نمیکند. فراتر از این توهم تخصص، سقوط اخلاقی او در سازش با جریانهای قدرت سنتی و جهادی و اخیراً مالهکشیِ روشنفکرانه بر پروژهی مخرب «مستقلسازی گویش هزارگی»، بهوضوح نشان میدهد که او رسالت روشنفکری و حقیقتجویی را فدای موجسواری بر سیاستهای هویتی و قومی کرده است؛ جفایی نابخشودنی که با هدفِ منزوی کردن جامعه هزاره، پیوند تاریخی این مردم را با پهنه تمدنی و پویای زبان فارسی قیچی میکند.













