دو روی یک سکه؛ فریب جبهه، شکنجه طالبان: بازی با جان جوانان هزاره در مسلخ سودجویی سیاسی

افشای سند محرمانه وزارت دفاع طالبان درباره ویدیوی سفارشی و ساختگی از «بازداشت‌شدگان بدون سلاح»، در ظاهر ضربه‌ای مهلک به ماشین تبلیغاتی طالبان بود و نشان داد چطور این گروه برای دستاوردسازی کاذب، حاضر است مهاجران و غیرنظامیان بی‌دفاع را به عنوان «تروریست» جا بزند. اما لایه عمیق‌تر و بسیار تلخ‌تر این رویداد، سوءاستفاده ساختاری و سودجویانه جبهه‌های مخالف (به‌ویژه جبهه آزادی و مقاومت) از آسیب‌پذیرترین طبقات جامعه، به‌خصوص جوانان و نوجوانان هزاره است.

گزارش‌ها و شواهد میدانی نشان می‌دهد جریان‌های مخالف مسلح، با دادن وعده‌های پوچ و ترسیم «باغ‌های سرخ و سبز»، دست روی جوانانی می‌گذارند که در آتش فقر، فشار اقتصادی و آوارگی در ایران یا مناطق محروم افغانستان می‌سوزند. این جبهه‌ها با جلب‌وجذب غیرمسئولانه جوانانی خام که حتی تجربه اولیه کار با سلاح را ندارند، آنان را بدون تجهیزات، بدون پشتیبانی نظامی و بدون شناخت جغرافیایی، وارد یک بازی مخوف فرسایشی می‌کنند.

مقایسه رفتار جبهه‌ها با طالبان حقیقت دردناکی را آشکار می‌سازد: در معادلات هر دو طرف، جان جوان افغان هیچ اولویتی ندارد.

- طالبان با بی‌رحمی تمام، هر فرد عادی یا مهاجر ردمرزشده را تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار می‌دهد تا یا اعتراف اجباری بگیرد یا پول و سلاح اخاذی کند (چنان‌چه در گزارش‌های ولسوالی ناور غزنی از این رسانه منتشر شد).

- جبهه‌های مخالف نیز با رویکردی کاملاً کاسبکارانه، این جوانان را به عنوان «سوخت جنگ» یا ابزاری برای جنگ روانی به خطر می‌اندازند و در نهایت آنان را در چنگال یک دستگاه امنیتی بی‌رحم تنها می‌گذارند.

در این میان، فرماندهانی که روزگاری در حکومت گذشته با تمام امکانات دولتی و تجهیزات سنگین به سرکوب خیزش‌های دفاعی مردم در بهسود پرداختند، امروز مدعی «آزادی» همان مردمی شده‌اند که دیروز به سوی‌شان شلیک می‌کردند. این حافظه تاریخی تلخ ثابت می‌کند که سودجویی و قدرت‌طلبی، اولویت اول این جریان‌هاست، نه نجات زندگی جوانان.

جامعه هزاره که به دلیل فرودست‌سازی تاریخی و فشارهای مضاعف همواره در معرض خطر دائمی قرار داشته، اکنون نقدترین و آسان‌ترین هدف برای این سناریوهای شوم است. نوجوانانی که حتی تفاوت جغرافیایی بامیان و غزنی را نمی‌دانند و هیچ سهمی در قدرت یا جنگ ندارند، تاوان بازی‌های سیاسی چهره‌هایی را می‌دهند که فرسنگ‌ها دورتر از خطوط مقدم، از قربانی شدن این افراد کاسبی رسانه‌ای و سیاسی می‌کنند.

رسوایی رسانه‌ای طالبان در این سند نباید سرپوشی بر بی‌مسئولیت فاحش جبهه‌های مخالف باشد. حقیقت عریان این است که میان طالبانی که انتحار و شکنجه را نهادینه کرده و جبهه‌هایی که جوانان کم‌سن‌وسال را قربانی اهداف کوتاه‌مدت خود می‌کنند، تفاوت ماهوی چندانی در «بی‌ارزش بودن جان انسان» وجود ندارد. تا زمانی که جوانان کشور — به‌ویژه جامعه آسیب‌پذیر هزاره — هوشیارانه فریب شعارها و «باغ‌های سرخ و سبز» این جریان‌ها را نخورند، این چرخه خشونتبار همچنان از خام‌ترین و بی‌دفاع‌ترین فرزندان این خاک قربانی خواهد گرفت.